Schenking
Conservator Evelien Pieterse ontvangt de schenking met open armen: “Het is belangrijk dat deze omvangrijke collectie foto’s bewaard blijft. Het geeft een prachtig overzicht van al het materieel dat in Nederland op het spoor heeft gereden. En het is bovendien fantastisch gedocumenteerd waardoor het kant en klaar kan worden overgenomen in ons collectieregistratiesysteem.’
Treinenvirus
Harry werd op jonge leeftijd aangestoken door het treinenvirus door zijn opa die bij het spoor werkte. Als de kleine Harry met opa meeging naar het spoortuintje nabij Emmen passeerde daar ieder uur een dieseltrein. Een gebeurtenis die hem altijd is bijgebleven en die het treinvuurtje bij hem ontstoken heeft. Zijn eerste foto’s van treinen maakte hij met een camera met uitklapbare balg. Helaas zat er een gaatje in die balg; alle opnamen overbelicht. Met geld van de krantenwijk kocht hij een Agfa Rapid, een camera met een cassettefilm die vierkante foto’s opleverde. Een succes was het niet; alles was scherp, behalve de treinen. Er moest dus een andere camera komen. Dankzij de opbrengsten uit diezelfde krantenwijk, en een schenking van 10 dollar (destijds veertig gulden) door een oude tante uit Amerika, kon de inmiddels 18-jarige Harry in 1967 een nieuwe zoekercamera aanschaffen: een Majamatic EE van 49 gulden. Nu kwam zijn hobby pas echt op stoom.
Netwerk
Harry bracht het merendeel van zijn vrije tijd door langs het spoor en in station Den Haag HS. Al snel bouwde hij een aardig netwerk op. Iedereen bij het spoor kende Harry, en Harry kende iedereen. Zo kon het bijvoorbeeld dat hij mee kon rijden op de Hofpleinlijn, waarbij de machinist het rijden overliet aan de jonge Harry. Ook bij NS kreeg hij een voet tussen de deur. Hij ontving alle aanschrijvingen zodat hij altijd wist wanneer en waar er bijzondere gebeurtenissen waren. In aanloop naar de viering van 150 jaar spoorwegen kreeg Harry in 1988 van NS zelfs een perskaart zodat hij overal toegang had. Harry werkte inmiddels voor het magazine Spoorweg Journaal dat berichtte over de spoorwegen in Nederland en België. Hij schreef artikelen, redigeerde en maakte natuurlijk talloze foto’s. In 2002 kreeg zijn journalistieke werk, dat hij altijd als hobbyist heeft gedaan, een vervolg bij Rail Magazine. Hij was inmiddels met vervroegd pensioen, dus er was tijd genoeg om zich volledig te wijden aan zijn treinenhobby.
